to let go, or not to let go.

Ik kan het concept loslaten niet uitleggen. Ik laat moeilijk los. Als ik me hecht dan hecht ik diep. Dat wordt dan lastig loswrikken. En dat is een understatement. Ik stalk de dude niet, maar ik lijd in stilte. Ik heb geen dromen, geen illusie, maar ik verwerk nogal traag. Die fases die mensen ondergaan als zij rouwen, die fases doorloop ik drie keer. Ofzo.

1) ontkenning.

Ik zie het verkeerd. Wat er gezegd wordt is niet echt zo. (Dom naief gedrag noem ik dat.)

2) protest/boosheid.

Wat een achterlijke lul is het eigenlijk ook! Mij een beetje aan het lijntje houden en denken dat het allemaal maar kan. (Ja, natuurlijk kan het allemaal. Hallo! Waky, waky, je zegt net toch zelf dat je eerst ontkent wat je ziet en hoort!)

3) onderhandelen en vechten.

Dat is denk ik een fase die ik oversla. Mocht ik alsnog op een voorbeeld komen dan laat ik het je weten. ( Does a haircut count? Of zit je dan weer in fase één?)

4) depressie.

Moet ik dat nog verder uitleggen?

5) aanvaarding.

Ja, na een -tig aantal tranen, en wat-heb-ik-verkeerd-gedaans, scènes afspelen in m'n hoofd en wat als redenen doorlopen te hebben, neem ik een stap terug en spreek met het engeltje op mijn schouder. Karin, je leert ervan. (Op een kwade dag steek ik mijn middelvinger op bij het horen van zulks gePIEP.) Maar, ik leer ervan. Bovendien is het uitspreken en toegeven van gevoel meestal voldoende. (Hallelujah!)



Misschien zie ik het verkeerd, en ja, ik leer ervan, maar soms voelt het als enorme tijdverspilling. In de tussentijd had ik open kunnen staan voor diegene die wel geinteresseerd in me is en me wil leren kennen zoals ik ben. Gelukkig zit er een voordeel aan het loslaten. Het voelt als een bevrijding. En tot die conclusie kwam ik vandaag.