'Voyage upon life's sea, to yourself be true, and, whatever your lot may be, paddle your own canoe.' -- Sarah Bolton, 1851.
We hadden het over hele andere d'inge~n, zei ze, ze wilde met me praten over inspiratie. En daar moest ik zo om lachen. Maar praten over andere d'inge~n leverde inspiratie op, al dan niet meteen zichtbaar. (Want in de trein terug naar huis was er veel om over na te denken.)
De zee was mysterieus, mooi, stabiel en tegelijkertijd ongrijpbaar. De zee leek koud maar toen ik met mijn voeten erin wandelde, was het meer lauw. De zon scheen fel, het zand knisperde onder mijn voeten en de tijd was weer weg. Ik kon zo genieten van de tijd die er even niet meer was.
Hoe het werkt met die verbindingen. Inge tekende een onzichtbaar cirkeltje op de houten strandtafel. 'En dan met jezelf in het midden.' Grote punt op de strandtafel. 'En jij hebt een verbinding met die persoon en die persoon neemt er wat van op en heeft een interactie met die persoon..' Ik knikte. Ik geloof dat het zo werkt. Ja.
Ik keek naar de blauwe lucht. De blauwe lucht was een cadeautje geworden sinds terugkomst uit China. Er werd gesproken over reizen. Dat de één misschien reist om zijn/haar horizon te verbreden en de ander reist om te zoeken. Dat je ook best kon reizen in jezelf. Je ogen sluiten terwijl je in de achtertuin zat en dromen van een strand in Zandvoort. Maar toen ik in de trein zat onderweg naar Zandvoort, en voorbij Overveen was, rook ik de zee; het zout. Toen ik mijn flipflops uittrok en met blote voeten op het vochtige zand liep en naar de blauwe lucht keek, terwijl ik het lauwe water aan mijn enkels voelde, was het echt. Echt echt. Misschien dat ik daarom zo graag meer wilde dan alleen hier.
Zou het momenten verzamelen zijn? Een soort van levensplakboek? Waarbij ik de bladzijden langzaam om kon draaien en kon herinneren, bijna ruiken, hoe het toen was. Daar. Met die persoon. Op dat moment. Het reizen om te verzamelen. Dat was het denk ik.
Verschillende mensen heb ik door het bloggen mogen ontmoeten. Allemaal, stuk voor stuk, of het nu standhield of niet, mensen waar ik iets (moois) van heb opgepikt, heb opgeslagen, een moment (of wat) verzameld heb en in mijn plakboek geplakt heb. Daar hoorde gisteren ook bij.
*foto: inge.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten