Dus ik Sjon gebeld. Sjon zei dat ik niet op afspraak hoefde te komen vanmiddag. Ik nam de bus en moest er bij de eerste halte uit. het stond met grote letters op het raam: Sjon's Tattooshop. en toen ik de weg overstak en voor de geopende deur stond kreeg ik een rolberoerte; er waren vijf zwaar getattoeerde mensen voor mij. bovendien lag er een dikke (duitser?) vent op de stoel die al 'geholpen' werd. ik draaide me op m'n hielen om en liep weg.
Het ging dus niet zoals gepland. Ik kocht een krantje en zakte neer in de loungestoelen van een terras aan de Waalkade, bestelde een verse jus en een stuk appeltaart. Toen de andere serveerster alles kwam brengen kieperde zij bijna het stuk appelgebak over de buurman. Ik betaalde, las het (wereld)nieuws, dronk en at en ging terug naar het station.
Heb je dat ook weleens? Dat je een beeld krijgt bij een bepaald persoon, laten we zeggen de lange, over de twee meter, man schuin tegenover je die met zijn armen slap langs zijn lijf alleen maar op een punt gefocused naar buiten staart en bedenkt dat die man een piepstemmetje heeft. Ja, die man piept. En als ineens zijn vrendinnetje opduikt bij Nijmegen Dukenburg, hij ineens een hele zware stem blijkt te hebben. Dat je dan denkt: Dah kan nieh. Dah kan nieh!
Het liep dus niet zoals gepland.Bovendien besloot onderbuurman wederom zijn stereoinstallatie te laten knallen. Ik luisterde zelf naar Joshua Radin's zachte stem. En ik wilde écht dat alles in orde zou zijn, maar die F-ing onderbuurman met zijn F-ing stereoinstallatie, yadayadayadah!.
Ik wilde graag muziek luisteren en niet halverwege een liedje het gevoel hebben met stoel en al weggetrild te zijn. Ik pakte m'n sleutels en liep naar beneden. Nadat ik op de deurbel gedrukt had wachtte ik. En ik wachtte. Ik drukte nogmaals op de deurbel. Geen sjoege. Nee, logisch als dat stomme ding zo hard stond! Maar wacht even, hij zat natuurlijk prinsheerlijk buiten in zijn achtertuin naar de vissen in zijn vijver met stromende waterval te kijken. Ik liep achterom. Ik voelde me ietwat ongemakkelijk. Ik gaf mezelf al een geimproviseerde mantra mee: Gij zult niet trappen in de kletspraat van onderbuurman. Gij zult eerlijk zijn en blijven en bedanken voor de invitatie om in de achtertuin vissen te gaan kijken. Oke dan.
'Meneer de onderbuurman?' riep ik van achter een oude houten poort dat na een duwtje omver zou vallen.
'Uh oh. volgens mij komt iemand verhaal halen.' hoorde ik iemand anders zeggen. Prompt ging een deur open. Ik keek naar een enorme, enorme, een enórme buik met haar. Veel haar. Voor me stond een over de twee meter holbewoner. Met een enorme buik met haar.
'Waar is onderbuurman?' piepte ik en forceerde mezelf ondertussen naar zijn gezicht te blijven kijken.
Toen stond onderbuurman op. Hees zijn kleurrijke knalrode met wit en gele zwembroek op. Ik spotte witte badstofsokken in donkerbruine slippers.
'Of de radio wat zachter mag. Ik tril boven weg.'
Dat werd geregeld. Goed zo. Ik had meteen geen zin meer in Joshua's zachte stem. Ik moest bijkomen van een dagje waarin alles anders liep dan gepland was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten