EBB. oftewel leesvoer.

Normaal gesproken koop ik geen boeken meer uit de Oprahlijst. Eerst was het nog best veelzijdig en voor iedereen toegankelijk. Via de Oprahlijst leerde ik één van m'n favoriete schrijvers kennen. Ik bedoel, zijn getiepte letters op papier, niet de man in levende lijve. Dat is dus Wally Lamb. Man, wat kan die man schrijven. Maar da's een ander verhaal. Anyhoo, Oprah en haar Oprahlist zijn een beetje not done aan het worden. Ergens vind ik dat ook, maar toch zitten er soms boeken bij ... hmm, waarvan je denkt, nou ja, kweetniethoor, en ook de kaft ziet er mierenzoet uit. Maar op de één of andere manier zegt er een stemmetje in je hoofd: 'neem me mee, neem me mee.' (Ik heb daar overigens wel vaker last van. Van dat stemmetje. Vooral in de supermarkt. Onder andere. But I digress.)

Ik nam EBB dus mee. In een papieren zakje. Onder m'n arm. En thuisgekomen begon ik. En als ik mezelf liet, was ie al veel eerder uit geweest. Soms sprak het stemmetje: 'lees nog maar een bladzijde. Dat je dan een half uur later op je werk verschijnt is ook niet zo erg. Je bent per slot van rekening nog nooit te laat geweest en voor alles komt een keer een tijd.' Sommige boeken wil je in deeltjes lezen. Omdat het verhaal zo mooi is. Humoristisch. Diep. Open. Eerlijk. Vol zoektochten. Letterlijk en figuurlijk.

Vriendin B vertrok weken geleden naar Italie. Ze wilde een boek meenemen en ze was Saskia Noort beu. Ik opperde EBB. Ze stond even later in de boekwinkel met een opgetrokken neus. 'Beetje mierenzoete kaft.' zei ze. Toen ze terug was uit Italie belde ze me op een avond op en vertelde over het gedeelte in het boek dat de hoofdpersoon naar Italie afreist. Om Italiaans te leren. Dat ze in Napels, die vieze smerige stad, voor het restaurantje stond, in die straat, waar ze allemaal in een rij buiten stonden te wachten op hun beurt. Dat ze vriendje meetrok aan zijn arm zodat ie niet verder liep en haalde haar camera tevoorschijn. 'Wat ben je nou allemaal aan het doen?' riep vriendje uit. 'Dat is voor Kaarinn! Dit is van het boehoek!' had ze geroepen, tegelijkertijd rollend met haar ogen in de veronderstelling dat vriendje onthouden had waar dat boek over ging.

Toen ik begonnen was in het boek, wist ik meteen dat ik het cadeau wilde doen. Sterker nog, ik moest het cadeau doen. Toen ik naar Inge ging, wist ik dat het cadeau daar hoorde. Soms heb ik dat met boeken. Dat het daar hoort. Ik heb begrepen dat ze inmiddels ook al in het boek begonnen is. Ze smste een paar dagen geleden dat het ook een deeltjesboek werd. Dan kon je er langer van genieten.

Via email kreeg ik onlangs ook nog een boekentip van Mir. 'Ik heb Eten, Bidden, Beminnen gelezen. Dat is ook wel iets voor jou!'

DUHUH! :-)