Misschien had het helemaal niets om handen. Misschien was het betekenisloos en toevallig. Maar het gevoel waarmee ik naderhand achterbleef was vol verwondering en geluk. Op een geheel onverwacht moment waarbij ik niet had stilgestaan dat het me zo'n blij gevoel kon geven. Waarschijnlijk had hij het niet eens door; het effect. Daar was hij immers nog veel te klein voor.
In de late middag haalde ik Baby, nu vijf maanden, uit zijn bedje. Hij lag stilletjes te kijken, was zichtbaar blij me te zien en begon met allebei zijn benen te trappelen in de slaapzak, alsof hij wilde aangeven: 'Haal me nu maar uit dat ding, ik ben helemaal wakker!'
Ik hield hem voor me, wilde zijn hoofd ondersteunen, aangezien baby's van vijf maanden nog steeds oncontroleerbaar heen en weer wiegen met hun hoofd, maar voordat ik daar de kans toe had, legde hij zijn hoofd in het holletje van mijn nek, sloeg beide armen om mijn nek en hield me stevig vast. En liet niet meer los.
Het leek op een welgemeende knuffel. Zo eentje die je krijgt als je iemand heel lief vindt en wilt dat de ander dat voelt. Echt voelt. Ik was een moment uit het veld geslagen. Wat gebeurde hier nou? Dit was toch gewoon een reflex? Nee, het was geen reflex, maar wat was het dan wel?
Ik weet alleen dat ik het gevoel niet goed kon omschrijven. Ik weet alleen dat ik helemaal gelukkig was en me overgaf aan dat gevoel. Die omhelzing liet me de hele middag en avond niet meer los. BabyHuggen. Sjeetje, wat mooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten