Daar begint het dus al mee. Met beste. Ik weet toch helemaal niet of je een beste bent? Lieve gaat dan weer net te ver, vind ik, en geachte is over the top. Of is het over de top?
Ik heb je boek(je) met veel interesse en plezier gelezen. Het is niet een boek wat je oppakt en niet meer weg kunt leggen, maar telkens een beetje taal is best leuk. (Nu weet ik dat je van het woordje best vindt dat het dus niet echt best is, maar in deze context vind ik dat ik best best gebruiken kan.)
Door het lezen van je boek(je) ben ik erg op taal gaan letten. Zo vroeg ik me af of je 'je ergert je' mag gebruiken of ' je ergert' . Als ik dan vervolgens erger tien keer uitspreek, hardop dan wel hardop in mijn hoofd, dan erger ik me niet alleen aan mezelf maar ook aan het woord erger. Erger kan het niet worden!
Dus.
Dat is ook al zoiets. Het is blijkbaar algemeen gebruikelijk geworden om te pas en te onpas (daar zou je ook een alinea mee kunnen vullen) achter een perfecte geeindigde zin 'dus' te zetten. 'Ik erger me aan jou. Dus.' Of: 'Zo ging het dus. Dus.'
Anyhoo. (Sh**) Toen ik gisterenavond in mijn mandje lag *rolt ogen* en je dankwoord las en besefte dat het einde naderde, van het boek(je), vroeg ik me af of er nog een deel twee komt. Want volgens mij ben je nooit helemaal uitgetaald. Blijven er spraakvernieuwingen zich aandoen en blijf je je ergeren aan bepaalde taal- en woordkeuzes.
Persoonlijk frustreert me het meest de woorden die verkleind worden. Duimpje. Kindje. Borstje. Piemeltje. Huisje. Dinnetje.
Nu ben ik met die laatste zwaar de mist in gegaan. (De mist in?) Het werd ooit gebruikt, volgens mij, door Joyce Heisen op haar blog die nu uitgestorven lijkt. Voorbeeldje: 'Ik wist ook wel dat ik niet weg kon komen met een filmmiddag zonder m&m's. Dat zou binnen de dinnengroep als hoogverraad beschouwd worden.'
Ik begon het woord 'dinnen' te gebruiken als een soort van ik-spuug-op-het-woord. Maar tot mijn ergernis werd het een beetje boel gewoon.
Beetje boel. Rutger, da's jouw schuld.
Het woeide. Ja, dat is mijn woord. Een verbastering van waaien. Het onweerde en woeide enorm! 'Het woeit hier ontzettUnd!' (Ik ben een Und-tiep. Geen ond, zoals Nico Dijkshoorn die nu zomervakantie heeft. (Wat de rest van de crew ook maar beter kan doen. Vakantie houden.)
Maar, dus, Paulien, ik heb ontzettUnd genoten van je boek(je). Het maakte me vaak aan het lachen wat vreemde momenten opleverde in de trein. Ik hoop dat je overweegt een deel twee te schrijven, want dat moet eigenlijk. (Eigenlijk is ook een loos woord; 'Ik wil eigenlijk zeggen dat ik het er niet mee eens ben.' Dat zeg je dan toch al?)
Vanmorgen las ik de Metro in de trein, want boek uit etcetera, en zag dat je nog steeds in de top tien staat van beste boeken die nu gelezen worden. Gefeliciteerd. En nee, ik ga niet flapstaarten. Tss!
videofilmpje.
paulien's website.
Ik heb je boek(je) met veel interesse en plezier gelezen. Het is niet een boek wat je oppakt en niet meer weg kunt leggen, maar telkens een beetje taal is best leuk. (Nu weet ik dat je van het woordje best vindt dat het dus niet echt best is, maar in deze context vind ik dat ik best best gebruiken kan.)
Door het lezen van je boek(je) ben ik erg op taal gaan letten. Zo vroeg ik me af of je 'je ergert je' mag gebruiken of ' je ergert' . Als ik dan vervolgens erger tien keer uitspreek, hardop dan wel hardop in mijn hoofd, dan erger ik me niet alleen aan mezelf maar ook aan het woord erger. Erger kan het niet worden!
Dus.
Dat is ook al zoiets. Het is blijkbaar algemeen gebruikelijk geworden om te pas en te onpas (daar zou je ook een alinea mee kunnen vullen) achter een perfecte geeindigde zin 'dus' te zetten. 'Ik erger me aan jou. Dus.' Of: 'Zo ging het dus. Dus.'
Anyhoo. (Sh**) Toen ik gisterenavond in mijn mandje lag *rolt ogen* en je dankwoord las en besefte dat het einde naderde, van het boek(je), vroeg ik me af of er nog een deel twee komt. Want volgens mij ben je nooit helemaal uitgetaald. Blijven er spraakvernieuwingen zich aandoen en blijf je je ergeren aan bepaalde taal- en woordkeuzes.
Persoonlijk frustreert me het meest de woorden die verkleind worden. Duimpje. Kindje. Borstje. Piemeltje. Huisje. Dinnetje.
Nu ben ik met die laatste zwaar de mist in gegaan. (De mist in?) Het werd ooit gebruikt, volgens mij, door Joyce Heisen op haar blog die nu uitgestorven lijkt. Voorbeeld
Ik begon het woord 'dinnen' te gebruiken als een soort van ik-spuug-op-het-woord. Maar tot mijn ergernis werd het een beetje boel gewoon.
Beetje boel. Rutger, da's jouw schuld.
Het woeide. Ja, dat is mijn woord. Een verbastering van waaien. Het onweerde en woeide enorm! 'Het woeit hier ontzettUnd!' (Ik ben een Und-tiep. Geen ond, zoals Nico Dijkshoorn die nu zomervakantie heeft. (Wat de rest van de crew ook maar beter kan doen. Vakantie houden.)
Maar, dus, Paulien, ik heb ontzettUnd genoten van je boek(je). Het maakte me vaak aan het lachen wat vreemde momenten opleverde in de trein. Ik hoop dat je overweegt een deel twee te schrijven, want dat moet eigenlijk. (Eigenlijk is ook een loos woord; 'Ik wil eigenlijk zeggen dat ik het er niet mee eens ben.' Dat zeg je dan toch al?)
Vanmorgen las ik de Metro in de trein, want boek uit etcetera, en zag dat je nog steeds in de top tien staat van beste boeken die nu gelezen worden. Gefeliciteerd. En nee, ik ga niet flapstaarten. Tss!
videofilmpje.
paulien's website.
1 opmerking:
Dinnen is en blijft een mooi woord. Maar ik zeg zelden dinnetje :)
Een reactie posten