Het was zomer. Ik moest nog een paar dagen met de bus naar mijn school en dan zat het erop. De grote vakantie zou dan starten en ik zou na de grote vakantie naar de middelbare school gaan. Ik had een keer bij het bushokje gestaan en werd toegezwaaid door een meisje dat bij mij in de balletklas zat. Ze was een paar jaar jonger en ik kon wel met haar praten. Over school. Dat ik verliefd was op Robbie. Dat ik hem heel erg zou gaan missen als ik als enige helemaal alleen naar díe middelbare school zou gaan en de rest van de klas naar andere scholen. Ik was een paar maanden geleden verhuisd en ik miste mijn oude huis, mijn buurt en m'n vrienden.
Bonny woonde vlak achter mij. In een leuk huis met ruime kamers en ze had een hond, wit met zwart gevlekt, Boe-Boe, vernoemd naar een één of andere Belgische persoon. Of zoiets. Ik ging vaak bij haar spelen na schooltijd en we fietsten samen naar de balletklas. We draaiden casettebandjes van Madonna en Michael Jackson.
Zijn videoclip was net uit. Ik durfde het nooit hardop te zeggen maar ik gruwelde bij het zien van die clip op televisie. Ik kreeg er nachtmerries van. De overleden mensen die 's nachts uit de graven kwamen en bij mij op de kamerdeur klopten omdat zij binnen wilden komen. Mijn opa was overleden toen ik zes was.
We stonden in de woonkamer van Bonny's huis en maakten dezelfde dansbewegingen als Michael Jackson deed in Thriller. We oefenden alsof onze levens ervan af hingen, om vóór vrijdag het dansje zo in elkaar te hebben zitten dat we het zonder fouten konden presenteren aan de rest van de balletgroep.
Vandaag dacht ik aan het huis, Boe-Boe en het dansen. Ook aan de broer van Bonny die me vierkant uitlachtte omdat ik voor het eerst, na lang aandringen van Bonny, een spijkerrokje droeg. Met melkfles witte benen er onderuit gestoken. Hij lachte heel hard. Ik weet nog dat ik vertwijfeld naar mijn benen keek toen Thriller zijn laatste noten liet horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten