Laatst vertelde ik iemand dat er een paar mensen zijn geweest die bepaalde dingen tegen mij gezegd hebben waar ik jaren later nog aan moet denken en waar ik daadwerkelijk praktisch iets aan heb (gehad.) Dat zijn de mensen die (vaak) op een bepaald ogenblik in je leven wandelen, iets met je delen of toevoegen en dan, zoals het in dat geval hoort, weer gaan. Het zijn die woorden die blijven hangen en daardoor ook de mensen zelf. Want vaak zijn er mensen die juist niet weten te inspireren. (Mijn mentor tijdens de examenuitreiking mdgo-aw wist mij te vertellen tijdens een speech dat zij er maar een hard hoofd in had om mij de weg te zien bewandelen die ik gekozen had.) Gelukkig zijn er dan andere mensen die het beste in je boven halen, soms onbewust.
Een aantal jaren geleden rommelde het al in m'n hoofd. Mijn werk was niet helemaal meer wat ik wilde. maar wat was het dan wel? De omgeving, het beleid en de frustraties van niet kunnen uitvoeren wat ik op creatief vlak graag zou willen uitvoeren bleek dermate een belemmering dat ik de puf niet meer had om te werken. Ik werkte wel, en maakte er het beste van, maar de energie kwam niet tot mij. Het stroomde alleen maar weg. Ik werd geadviseerd eens te praten met een arbo psycholoog. Deze krasse tante met een hele directe aanpak mocht ik wel. Ik kreeg tips waar ik in de praktijk iets mee kon. Ik zag haar een aantal maanden eens in de zoveel weken voor een gesprek. Ik sprak met haar een keer het gevoel machteloos te zijn in sommige situaties. Het gevoel (bijvoorbeeld niet door te dringen bij mensen, het beleid etc) frustreerde me zo, dat het zoveel energie liet wegstromen zodat ik me vaak moe en machteloos voelde. Dat gevoel, onmacht, brak me vaker op. En toen zei zij:
1) 'Je moet ervoor zorgen altijd heft in eigen hand te nemen. Jij bepaalt. Jij zorgt voor jezelf, niet een ander. Als je wacht, gebeurt er niets. Als je niets zegt, hoort niemand je. Als je iets wilt, dan ben jij de persoon die ervoor moet zorgen dat het er komt. Alleen jij.'
De tweede persoon die mij wist te inspireren was Gerjanne Tiemens. Ik heb haar vaker genoemd op mijn blog, maar zij kon in een tijd van zoeken naar waarheen mij een richting te geven. Door met mij te sparren over mogelijkheden. Want, zoals zij toen zei:
2) Er zijn mogelijkheden, altijd.
Daarna kwam ik via een omweg in contact met een coachingsadviseur/trajectbegeleider. Bij de eerste ontmoeting ging het al mis; zij dacht dat ik later kwam en ik wachtte op haar. Maar tijdens onze gesprekken kreeg ik steeds meer inzicht in waar ik echt goed in ben en waar ik op moet bouwen. Dat kwam door haar.
3) 'Als jij ergens in gelooft, ziet iedereen dat aan jou. Jouw ogen gaan fonkelen, je gaat op het puntje van je stoel zitten en je kunt heel helder en duidelijk omschrijven waar jij precies in gelooft. Dat kan een idee zijn, een vergevorderd project, de verbindingen die je weet te vinden tussen mensen. Dat is je talent en daar moet je mee verder.'
Verder kon ik vroeger snel onzeker worden als er mensen waren die er geen heil in zagen. Als andere mensen niet zagen wat ik zag, hoe mooi iets was, hoe bijzonder of hoe dat idee echt iets kon worden, dan was het misschien toch maar geen goed idee. Nu zoek ik de mensen die zien wat ik zie. En de kritische vragen beantwoord ik, en leg het naast me neer. Als ik voel van binnen dat dit nieuwe idee gaat werken, dan gaat het ook werken. Dat dankzij de mensen die wisten te inspireren. Er zijn vast wel mensen in jouw omgeving die ook veel hebben betekend voor jezelf en je toekomst. Misschien leuk om te delen?
leestip.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten