Hij zat in de wipper en ik minde heel even my own business. Baby's van een maandje of vier gaan de omgeving wat meer in zich opnemen, herkennen je en geven blijk van baby-interactie. Sommige mensen die (net) een baby hebben denken dat ze niets hoeven te zeggen als zij bezig zijn met hun baby. Zeggen dat je nu even zijn of haar uitgelekte poepluier gaat verschonen komt niet in hen op. Ze doen alle handelingen maar praten ondertussen nergens over.
Zo praat ik altijd tegen Baby. Over het weer, de treinreis, een goed boek. En als Baby ineens erg geconcentreerd naar een punt aan het staren is en tegelijkertijd zijn adem inhoudt, zeg ik: 'Zit je te poepen!' Dan moet Baby glimlachen en zie ik 'm bijna denken: 'Dan kan jij weer aan het werk.'
En experts zeggen ook dat praten tegen een baby heel goed is. Communicatie met de baby is goed omdat hij leert hoe je stem is zodat hij veiligheid en geborgenheid voelt.
De vraag is of Derek Ogilvie, die babyfluisteraar, hoort wat baby's willen. Ik kan me zo bedenken dat als een baby ergens in een kamer zijn ouders hoort ruziemaken dat hij inderdaad gaat huilen. Bepaalde klanken zullen inderdaad onheilspellend en naar klinken.
Meestal is het ook wat stagiaires moeten leren mochten zij stage gaan lopen bij een kinderdagverblijf. 'Praat tegen de baby. Het is geen ding.'
Vorige week zat Baby in de wipper boven op de tafel. Expres bovenop de tafel, want zou jij het leuk en gezellig vinden alleen maar tafelpoten en andere poten te zien? Bovenop de tafel kon Baby alles volgen. Hij genoot zichtbaar. Ik keek hem een keer lachend aan. Baby nam dit moment om in babytaal een conversatie met me aan te gaan. Doordat hij zulke serieuze blikken had en bleef kirren en vertellen, was ik een moment verwonderd. Baby was in gesprek met mij. Waarover wist ik niet, ik zei soms: 'Oh ja, joh' of 'Dat meen je niet', zeg!' Maar voor Baby was de interactie genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten