Je fietssleutel is als je horloge. Die wil je niet kwijt. Zonder tijd heb je geen houvast en zonder een fietssleutel geen manier om te fietsen. Als ie op slot staat.
Zo heb ik al jaren en dag een vaste plek voor de fietssleutel als ik de fiets op slot gezet heb, namelijk mijn rechterbroekzak. Dat is ooit zo ontstaan en erin blijven hangen. Blijkbaar werkte dat voor mij. Tot aan gisteren na een werkbespreking toen ik op het bruggetje mijn fiets van het slot wilde halen.
Meestal, als je als observeerder naar zulk soort tafereel kijkt, is het best vermakelijk om te zien. Hoe de persoon in kwestie in haar broekzak misgrijpt en vervolgens quasi verbaasd beseft wat deze openbaring voorstelt. Geen fietssleutel in de broekzak betekent fietssleutel kwijt. Het doorzoeken van de enorme tas begint dan. Dingen als een paraplu, agenda, huissleutels, boek, visitekaartjes, portemonnee, telefoon, lipbalsem, neusspray, paracetamol voor het geval dat, tampons voor het geval dat en een setje pennen en tandenstokers worden tevoorschijn gehaald.
(Soms gebeurt dit overigens in een winkel bij de toonbank, zegt broer die in een winkel werkt. Ik hoor er weleens verhalen over. Over de dingen die uitgestald worden op de toonbank van een winkel als iets kwijt is. Geld bijvoorbeeld. Ik opperde nog dat hij een weblog moest beginnen over het werken en leven in een winkel maar vooralsnog heeft hij er geen trek in.)
Het langzame besef dat de fietssleutel echt kwijt is, begint dan te komen. Maar er treedt een soort van ontkenning in werking. Degene loopt de route die vlak daarvoor gelopen is. In dit geval over het bruggetje terug naar een cafe. In het cafe wordt dan gevraagd aan het personeel, dat net wakker is, of zij een fietssleutel gevonden hebben. Nadat bij het personeel het kwartje gevallen is gaan zij zoeken. Om dan tot de ontdekking te komen dat de sleutel er echt niet is. Ze halen dan hun schouders op en kijken beteuterd. Wat vervelend nou toch. Degene vertrekt met een besef van geen weg meer terug.
Er is dan geen andere oplossing. De fietsenmaker zegt dat hij het slot zal los vijlen. 'Vijlen? Kunt u niet een beetje pielen met iets scherps in het slot? Quanta costa, dat hele gevijl?'
Er is nog iets dat op zo'n moment speelt. Het oengevoel. Hoe kan je nou zo'n oen zijn! Je fietssleutel notabene! Sjonge jonge jonge. In al die jaren! Waar ben je met je gedachten? Er wordt toch niet voor niets gezegd: leef in het hier en nu? Dan gebeuren deze dingen ook niet! Jonge, jonge, wat is dit oenengedoe!
Dan komt de berusting. Je zult echt met de tram naar huis moeten want die pijprokende fietsenmaker heeft nu geen tijd, maar donderdag is het slot eraf. En in al die jaren heb je nog nooit je fietssleutel verloren, da's best een prestatie. Jezelf buitenshuis sluiten, dat dan weer wel, maar een fietssleutel verliezen? Je mag jezelf dus best een veer in je reet steken.
En bovendien is de tram best leuk. Best leuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten