Vorige week tiepte ik een blogpost over de (uit)werking van LinkedIN. Dat ik twijfelde of het wel goed voor me was. Omdat ik niet zeker wist of ik eruit kon halen wat ik erin stopte. Ik wist niet zeker of ik voldoende gebruik maakte van LinkedIN waardoor het zijn waarde ging maken. Ik geloof er namelijk erg in dat je, als je iets voedt, het gaat groeien. Prompt werd ik geintroduceerd door iemand die sterke verbindingen zag/ziet met de ander. Het contact werd snel gelegd en er wordt (binnenkort) een afspraak gemaakt. Praten over verbindingen leggen is een ding. En toch voedt je het dan al.
Ik kreeg in de gaten dat mijn nieuwe woonplaats echt bij me gaat horen. Het gevoel overviel me ineens toen ik op de fiets zat en langs de Grote Markt via een omweg naar huis fietste. (Langs de Jan Hendrikstraat waar ik steeds naar het lege pand moet kijken en droom over grootste dingen.) Het gevoel dat ik hier fietste en me goed voelde was een soort van gewaarwording. Terwijl ik daarvoor nog zoekende was. Ik vind mijn weg, langzaam, door de straten van Den Haag. Den Haag is een leuke stad. Mijn stad.
Deze week bekeek ik de geschiedenis van mijn flickraccount weer eens. Meestal zet ik er foto's op en log weer uit. Ik bekeek een set foto's, meer foto's van teksten, en vond het bijzonder genoeg er (op later tijdstip) meer mee te gaan doen.
Mijn blogstukje van gisteren, het ontlurken van blog passanten, vind ik verrassend. Leuk om te lezen wie me volgt. Verrassend omdat ik bij sommige reageerders ineens denk: jij ook? Dat is leuk. Inspirerend. En ik voel me soort van gesteund dat ik moet blijven doen wat ik nu doe. Zoiets als wat ik al eerder zei; zaadje planten en het laten groeien.
Vanmiddag Parkpop. Dat ik nauwelijks liedjes beluister van Guus weet iedereen die me kent. Ik ben onlangs wel naar zijn concert geweest in Eindhoven. En pinkte een traantje weg bij het lied Brabant. Misschien is het voor een Hagenees niet of nauwelijks te begrijpen waarom juist Guus op Parkpop moet afsluiten. En ik beluister zijn liedjes niet thuis. Hoewel ik meezing als hij 'Ik Wil Je' ten gehore brengt. Uit volle borst. Het is de bewondering die ik heb voor het gewone in hem. Hij heeft geen Haagse Bluf. Geen fratsen. Geen gedoe. Hij zingt. Hij vindt het leuk. Zijn stem is gewoon maar loepzuiver en reikt ver. Als ik vanavond meezing met Guus dan voelt dat helemaal goed.
Misschien niet helemaal goed te zien, maar ik heb mijn tagcloud (zo goed als) aangepast. Als je meer wilt weten over dromen, verbindingen, vernieuwend leren en weblogs dan kun je via de tagcloud er naartoe.
Netwerken gaat meestal, en vooral in mijn geval, als vanzelf. In een ongedwongen situatie ruimte voelen die je kan opvullen met een vertelling of vraag over jezelf en waar je naar zoekt. Zelfs tijdens een visite omdat je raakvlakken opmerkt. Daar komen soms nieuwsgierige vragen van, emails, een korte beschrijving wat je wilt met je gedachten. En dan kijken of het groeit. Verbindingen zijn sneller gelegd dan iedereen denkt, denk ik weleens. ...
(Ik heb nog wel een vraag. Wat vinden jullie fijner; linkverwijzingen apart vermeld onderaan een blogstukje, zodat je rustig kunt lezen, of de linkverwijzingen meteen vermeld in een blogstukje, zoals nu?)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten