Ik bekeek mijn mobieltje en zag de letters op het display staan. Een vriendin die ik al maanden niet meer gezien en gesproken had, vroeg hoe het met me ging. Meteen zette ik mezelf schrap.
Schrapzetten.
Dat schrapzetten was een raar gevoel. Waarom zette ik me dan schrap?
'Je moet meer naar je gevoel luisteren.' fluisterde ooit iemand me in mijn oor.
'Het gaat redelijk met me.'
Ik zette me nogmaals schrap. Per.
Er kwam een golf van teneergeslagenheid over me heen. Anders kon ik het niet noemen. Dat wanneer het goed ging er geen tijd meer was en als het slecht ging er wel tijd was. Wat was mijn rol hier? Hulpverlener? Vriendin? Ik wist het niet meer. Ik wist alleen dat ik me schrapzette.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten