Als ik mijn ogen sluit ben ik er. De straten zijn gevuld met mensen onderweg naar hun werk. Ik zit op de hoek in een druk bezochte koffietent. Er is beweging. New York ruist. Bruist. Werkt. En ik zit hier. Aan een tafeltje, grote kop koffie, terwijl ik The Times heb opengeslagen.
Het nieuws van vandaag lonkt. Grote kop met zwarte letters. 'De Virtuele Reis Is Begonnen.' Ik weet niet precies wat het betekent. Ik voel alleen dat ik er deelgenoot van ben. Ik kan het niet goed omschrijven maar iets in mij voelt dat ik, hier, ben met een reden. Het zou zich misschien later pas aan me openbaren. Ik neem een slok van mijn latté, wrijf over mijn voorhoofd en sluit heel even mijn ogen.
1930. Ik sta tegenover een rij met mensen. Ik weet niet waarop zij wachten, maar heel langzaam schuifelen ze vooruit. Hun jassen en hoeden bijna identiek. The line. Het is alsof ik er naar kijk en er geen deelgenoot van ben.
'A refill, sir?'
De serveerster naast me kijkt naar mijn lege kop.
'Um, yeah, thanks.'
(Hoewel ik dus mezelf heb opgegeven weet ik nu even niet of het allemaal goed is doorgekomen daar; omdat ik geen verificatiemail ontvangen heb om in mijn account te komen. Hopelijk krijg ik die nog.)
photo CC license: Cold Cut.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten