ALS JE ALLE BEELDEN WEGDENKT,

blijven slechts geluiden over. Het wazige geroezemoes van mensen, voor, achter, opzij ver en dichtbij. Het klikken van hoge hakken op zeil en hout. Een koffiemachine stomend als een trein. Rinkelende lepels. Bordjes die verschuiven op houten tafels. Een mobiele telefoon die gaat. Vage muzikale klanken van Suzanne Vega met 'my name is luca'. Holle geluiden die omhoog lijken te zweven naar de nok van de LUX, langs lange, smalle ecruwitte lampen. Langs de lichte trap waar zalen zijn.

Schaterlachen. Schrapende kelen. Piepende stoelen. Ritsen van jassen. Huppelende kinderen. Suizen van rokken langs panty's. Smakkende monden.

Als je alle geluiden als een knop op de computer zou wegdrukken dan zou de omgeving omgeven zijn van maakbare rust. Alleen bewegende lichamen. Armen, handen.

Ik neem een hap van mijn tonijnclubsandwich en neem een slok van m'n cappucino.