trek ik mijn verleden uit de kast
een boel gesplinterde deeltjes
weggestrooid op een zomaar zaterdag.
Ik droom
van een leven zonder waarschuwing
maar de ironie brengt me telkens
weer daar.
ineens bedenk ik me;
het is niet de (ver)binding die beangstigt,
maar de angst verlaten te worden.
De zon zal schijnen
Op een juli besteding
En ik vraag me af
of de melodie van (on)zekerheid
altijd aan het veranderen blijft.
Het meisje dat niet veel durft,
durft meer dan jij denkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten