dat een deel twee kreeg afgelopen woensdagmiddag, stond ik vanmorgen, nadat ik eerder terug was van een overleg, in een brillenwinkel. Met een jongenman van mijn leeftijd die onophoudelijk aan het grinniken was.
'Ja, we lachen er nu wel om, maar het is best triestig.' probeerde ik nog, met rode konen, uit te leggen.
Zelfs een zonnebril was nog te breed. Hij deed enorm zijn best. Droeg koffers aan met monturen, en merken als Diesel, Gucci en Fendi kwamen op mijn neus terecht, om dan weer afgedankt en afgekeurd in de koffer te verdwijnen. Ik had ook al spijt dat ik deze dure brillenzaak was binnengewandeld.
'Je zou eventueel ook een ki,--'
Ik keek met een waarschuwende blik als een don't-you-even-dare omhoog.
'We kunnen ook een bestaande jongvolwassenenmontuur proberen en daarin zonnebrilglazen laten zetten.' oppperde hij met een twinkeling in zijn ogen.
Dat klonk al beter. Jongvolwassenen. Maar nog steeds voelde ik me
Ja, hij zat als gegoten. Mooie vorm. Lichte kleur. Paste goed bij m'n haar, zo zei hij.
Hij noteerde de code van de bril op een visitekaartje.
'Normaal gesproken zijn dan de glazen nog een extra zeventig euro per glas, maar ,-'
Hij keek achterom waar zijn collega in een kantoortje zat, druk tikkend achter een laptop.
'Die krijg je dan van mij cadeau.'
Hij knipoogde.
Ik trok mijn wenkbrauwen zo ver als ik maar kon omhoog.
'Oh ja?'
Hij knikte.
Ik bekeek het kaartje, de bril en de glazen. Mijn gedachten dwaalden af naar de lente. Naar sjans en de lente. De eerstvolgende keer dat ik toe zou zijn aan een (nieuwe) date, vond ik dat alles bubbly moest zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten