Het maakte me geen flaus aus.

HET IS NATUURLIJK VAN DE ZOTTE,

om voor een fluitketel helemaal naar Son en Breugel (via Eindhoven that is)
te gaan. Ik had gewoon een excuus nodig om naar de Ikea te gaan.

Onderweg leek de spoorlijn naar Eindhoven steeds grauwer. Daar dacht de Indonesische schone naast me blijkbaar anders over. Ze smeerde uit een potje, dat op de uitklapbare tafel lag, een smeerseltje uit over haar gezicht. Daarna toverde ze haar knalrode lipstick uit haar toilettasje en smeerde ook dat uit. Toen kwam ook nog de lipgloss en leek de spoorlijn naar Eindhoven opeens een stuk roder kleurrijker.

Ik miste zowaar de bus. Lijn 9 reed zo aan me voorbij. Studenten, al dan niet met afzakbroek en sjaaltjes, aftrapgympen en enorme tassen, liepen aan me voorbij. Ik had het koud. Overal waar ik ging staan botsten mensen tegen me aan. Met of zonder tas. Het maakte me niet uit waar ik ging staan. Waarom was ik ook alweer op weg naar de Ikea? Oh ja, voor de fluitketel. En natuurlijk de zweedse ballen.

Toen de nieuwe lijn 9 kwam deed ik in het kader van durf iets ergs. Ik reed snotjandikkie kaaai zwart. Ja, dat kwam omdat de ene buschauffeur wegging toen ik netjes mijn kaartje gestempeld wilde hebben, maar hij zei dat ik moest wachten op de andere buschauffeur. Daarna werd het gangpad volgestouwd met studentenvolk. Ik had geen zin meer om me ertussen te wurmen.

Op de valreep begon een oudere vrouw, die notabene mocht gaan zitten van een van die jonge meiden, te klagen in het niets over de jeugd van tegenwoordig dat maar stond te eten in de bus.

'Kijk, daar staat het hoor. Geen eten.'

'Er staat: geen friet.' riep een van de meiden, en wees naar een puntzakje met frietjes waar een felrode streep doorheen was gezet.

Toen mijn telefoon ging was ik opeens bang dat die oudere vrouw zich kras zou omdraaien en tegen mij zou beginnen te foeteren. Dat die jeugd van tegenwoordig maar aan het bellen was overal.

'Met Karin...' fluisterde ik dan ook.

Maar de andere kant van de lijn scheen me niet te verstaan en hing op.

In de Ikea liep ik linea recta naar de koffie. En ik spotte een zalmwrap met mosterdsaus met een lekkere salade. Daarna liep ik linea recta naar de fluitketel.

Oke, oke, oke .. en een nieuwe lamp, opbergdoos, onderzetters, waxinelichtjes, een spaarlamp en een bloemenvaasje. Voor de laatste drie rozen die nog over zijn van het boeketje dat ik kreeg. Een unicum.(Understatement. )