een examen toen ik ontslag nam bij mijn toenmalige werkplek. Neujj, ze gingen niet het examen betalen als ik toch wegging. Het examen bleek erg duur, zag ik toen ik formulieren kreeg toegestuurd. Ik nam de gok en zegde af, met als extra vraag bij m'n nieuwe werkplek zo snel mogelijk ehbo te gaan volgen. Maar er waren geen centjes. Zo bleek maanden later.
Het was kwart voor zes. Ik liep mijn dagelijkse laatste rondje. Ramen? Check. Deur naar buiten? Check. Lampen uit? Check. Belangrijke papieren opgeborgen? Check. Ik deed de laatste lamp uit en deed de deur van mijn groep dicht. Op de speelstraat worstelde een papa met zijn anderhalf jarige dochter, die niet mee naar huis wilde. Ze hield zich met beide
'Nee, je doet je jas nu aan.' mopperde de papa. Ik hoorde aan zijn stem dat het een ingehouden toon droeg.
Eindelijk had de papa zijn dochter van de auto af gehaald om vervolgens te worstelen met haar jas. Die zij, onder luidkeelse gillen, niet aan wilde. Telkens als de papa de ene mouw goed had, en begon aan de andere mouw, wurmde het slimme ding zich weer eruit.
Toen de papa iets meer mopperde, zijn dochter even toesprak, zette de dame het op een enorme driftige huilbui. Die ineens leek te stoppen. Er kwam geen geluid meer, terwijl ik zag dat ze met open mond haar adem bleef inhouden. Totdat ze paarse lippen kreeg. Blauwpaars.
Ik snelde naar haar toe en blies in haar gezicht. Ze bleef erin. Ik blies harder in haar gezicht. En eindelijk hapte ze lucht om daarna luidkeels te huilen.
'Ik schrik er wel van hoor.' stamelde ik, toen ik opstond en mensen verschrikt zag kijken. 'Ze hield op met ademen.'
Toen we iedereen de deur uit gebonsjoerd hadden en ik naar het station liep, in een miezerig zonnetje en de geur van warm eten uit de kieren van huizen, hapte ik ook een beetje naar adem.
Ik droomde 's nachts van huilende kinderen die ineens geen geluid meer hadden. Als een televisie op stil.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten