DE DEFINITIE VAN LEF,
is, denk ik, durven wat je al lang
in je hoofd wenst of wat een stem
in je hoofd blijft toefluisteren.
Een knoop in je maag die uit de knoop moet.
Ik durfde pas geleden,
maar ook omdat ik voor het eerst,
niet nadacht maar simply deed
een man bij zijn wangen te pakken,
mijn langste vinger achter zijn oor,
en mijn mond op de zijne te drukken.
Achteraf wilde ik op het bed springen
omdat ik durfde.
Ik durfde afgelopen vrijdag
op te komen voor mijn gedachten
en het gevoel dat ik erbij had.
Uitspreken, erover te discussieren
en daar Mijn Stem te laten horen.
Achteraf koste me dat een traan,
maar ik durfde.
Ik durfde toe te geven aan
mijn eigen lichaam.
Als je moe bent moet je rusten.
Ik rustte dan ook uit.
Achteraf het allermoeilijkste
wat er is; toegeven aan het falen
van je lijf. En accepteren dat het
zo is.
Durf voelt het allerhevigst,
als ik merk dat ik alleen De Stem ben,
in een overleg, vergadering of andere
groepsgesprekken, terwijl meerdere mensen
net ervoor vertelden het helemaal met je
eens te zijn, maar ik de enige ben die
alsnog opstaat om te roepen.
Achteraf voelt dat enorm alleen,
maar de knoop is wel bij mij
uit mijn maag.
'Leven is het meervoud
van lef.' loesje.
= durf. Breakable.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten