WAAROM KREEG IK DIE ZWARE DEUR,

nooit eens fatsoenlijk geopend? Ik zou er bijna schrik van krijgen om naar de LUX te gaan. Die deur was veels te zwaar voor mij. Geen enkel extra duwtje deed het. Met mijn volle gewicht er tegenaan was ook niet charmant.

De vorige keer wenkte ik naar het meisje dat stond te dagdromen bij de filmbalie. Er kwamen geen mensen meer voor de middagfilm, dus ze kon me best even helpen. Ze zag me niet. Ook al zo genant.

Ik stelde me zo voor dat er iemand vanuit een klein hoekje, vooraan in de LUX, op zo'n verhoging voorover leunde vanuit zijn zwarte leren bankje, en eens bekeek hoe een kleine, niet-nader-in-te-schatten-hoe-oud-ze-was-maar-zeker-eind-twintig jonge vrouw, probeerde een LUX medewerker zover te krijgen dat ze haar aandacht had en vervolgens in actie zou komen.

'Mag ik er even langs?' vroeg toen iemand opeens.

Ik schrok een beetje en keek op. Een lange man gehuld in zwarte jas en bijpassende hoed duwde met een duwtje die zware voordeur open. Snel liep ik achter hem aan.

Met een capuccino, gesetteld met een krantje in een hoekje, overdacht ik mijn middag. En mijn ochtend vooral. Ik overdacht mijn bevindingen. Ik glimlachte van binnen omdat ik, toen ik bij de arbo arts naar binnen stapte, tegenover me aan de muur een vrolijke schilderij zag hangen. Met hartjes.

'Er waren mensen bij die dachten dat het een 1 april grap was.' hoorde ik achter me.

Er zaten twee mannen voorover gebogen achter een laptop. Ze dronken met tergend langzame beweging hun thee.

'Je zult je auto daar geparkeerd hebben staan.' gniffelde de ander.