OF IK HET KLEINE BLAADJE MET ZWARTE INKT,

in ontvangst wilde nemen. Er stond namelijk een emailadres op. Van die-je-weet-wel. Het hoefde niet. Maar zou wel ... leuk zijn?

Ooit vertelde een wijze jongenman die nooit lang alleen bleef, en steeds met opgeheven hoofd van beginnende relatie naar beginnende relatie wandelde, dat je altijd kansen moest benutten. Kansen benutten. Als je zou willen natuurlijk.
Jaren geleden had ik jaren liefdesverdriet en wilde niet meer daten en relaties aangaan en bij de eerste de beste toenaderingspoging had ik de neiging het hard op een rennen te zetten. Pijn was iets te vervelend. En dat was me toch wel even een understatement van jewelste.

Dat hele gedoe begreep ik amper. Flirten? Ik snapte het niet. Het was toch de bedoeling alles met een korreltje zout te nemen? Wanneer meende die leuke, grappige, knappe en slimme man er dan wel iets van? Als hij hardop droomde, over leuke uitjes, samenzijn en elkaar leren kennen waarbij hij er vanuit ging dat er goede 'hoop' was dat het wel snor zat, was hij dan bezig een hele grote zeepbel te blazen?

Verwachtingen? Ik mocht aannemen dat als een leuke, grappige, knappe en slimme man die overigens naar mijn opluchting niet rookte, een date met me wilde hij me beter wilde leren kennen. En me beter wilde leren kennen om te zien of 'het wel zou werken'. Als een puzzeltje. En dan was ik toch meestal wel degene die uitlegde dat 'beter leren kennen' betekende dat er in stapjes gepuzzled zou worden.

Ik stond met het briefje in mijn hand naar een handschrift te staren en wist het even niet meer. Als ik zwaar aan de PMS was kon ik er zelfs een potje onbedaarlijk om gaan janken. De laatste keer was het namelijk ook al een berg te hoog.