helemaal verklaren, uitleggen of bedenken wat ik nu precies van binnen voelde. Het kwam en het ging. Als een eb en een vloed. Golven die langzaam weer langs de zandrand dreven en weer terugdeinsden.
Het gevoel iemand heel graag te willen vertrouwen, die persoon te geloven op woord en daad. Wat jij zegt meen jij. Wat jij hardop uitspreekt meen je. Toch? Als je een grapje maakt, een flirt, een toespeling, een ondertoon, een golfje dat met een duw de zandrand opglijdt, tegen mijn voeten aan, even kietelt, en weer terugdeinst de zee in, dan zie ik dat toch? Of ik merk de draai in het verhaal. Toch?
Dat ik erachter kom, doordat daden geen daden meer zijn en woorden anders worden, soms verdraaid, anders uitgelegd, meegedeeld, dan verwart me dat. Want eerst zei je dit, en droomde je dat, en wilde je dit en deed je dat.
'ik snap soms niet
hoe alles werkt,
met woorden en daden.
ik moet toch kunnen vertrouwen
op woorden en daden?'
Laatst zei iemand tegen mij, 'Jij zoekt overal naar grip.' Misschien.
Grip is tastbaar, vast en heel. Alle woorden dwarrelen in de lucht, gaan mee met de wind, en soms, bij sommige mensen, vliegen ze weer terug naar mij. Een handjevol mensen waar ik op kan bouwen. Omdat zij de stenen zijn van de muurtjes die ik bouwen moet. Voor stevigheid. Als een investering. Basis. Grondbeginsel.
Papa loopt weleens weg. Opeens. De deur uit. Vroeger liep papa weleens weg. Opeens. De deur uit. Maar kwam toch wel weer terug. Daden.
Een leukerd zegt weleens: 'We gaan samen zijn. Oke?' Maar we gingen uiteindelijk niet samen zijn. Soms niet eens een beetje. Woorden. ...
Wil ik ergens onschuldig instappen of wil ik wantrouwen hebben?
Is er ergens een gezonde middenweg?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten