DE MAN KEEK MET GESLOTEN OGEN,

tegen het licht. Hij stond bij een groepje mensen op het trottoir maar leek zich niet te bekommeren om het gesprek. Hij stond met zijn rug naar hen toe en hief zijn hoofd omhoog. De zon streelde secondenlang zijn gelaat.

Het was best mooi te zien hoe iemand, in een drukke, luidruchtige groep, zich totaal kon isoleren. Met zijn gedachten vogelvrij. De woordenstroom langs zich heen. De geluiden vervormd en ver weg. Het geroezemoes afgestompt.

Ze draaide zich om toen ze in de auto de weg op reed. Bekeek zijn gesloten ogen en de haren die mee deinden met de wind. Zijn glimlach.

Een stukje vrijheid.