ER MOET ME IETS,

van het hart. Ik had een zondagsdipje. Zo'n het-is-zulk-mooi-weer-en-ik-heb-spierpijn-van-een-takke-eind-wandelen-dipje. En ik had honger. Reuze-honger.

Dus ik begon mijn koelkast van binnen te bekijken. Er kwamen mij blibblofjes tegemoet. Toen ik klein jong was kreeg ik het woordje witlof niet uitgesproken. (Hoe ik dan blibblof uitgesproken kreeg is me tot op heden een waar raadsel.)

Witlof, aardappeltjes en een zigeunerschnitzeltje.

Vol maagrammels opende ik de zak met aardappeltjes en begon te schillen.
Mijn dipje voerde me ondertussen langs de zondagsblues. Janis Joplin haalde uit op de achtergrond vanuit mijn w00fer.

'Freedom's Just Another Word for "Nothin' Left to Lose..'

Verzonken in dagdromen en mijmeringen bekeek ik de volgende aardappel. Bijna had ik er hardhandig een mes in gezet. Totdat ik wat beter keek ...



Het zogenaamde: 'hart onder de riem steken' .