HET BESEF DAT IN ALLES,

volwassen mensen toch nog ergens kinderen blijven met (een boel) levenservaring.
Dat alles wat je meemaakt in je opgroeiende periode, je als ervaring, bagage en herinnering meeneemt naar verder.

Dat zelfs vroegere ervaringen waarbij gevoelens een belangrijke rol speelden, tot in het nu kunnen blijven meespelen, zodat je zelfs in een gesprek, een discussie of een momentopname, de gevoelens kan ervaren die je heel vroeger blij maakte, verdrietig of boos. De manier waarop een brief geschreven is, de toon die je niet aanstaat, de manier waarop iemand naar je kijkt. Tegen je praat.

Zelfs op een manier dat je iemand tegenkomt waarbij je een gevoel ervaart van vijandigheid of een andere onverklaarbaar vervelend gevoel, omdat die persoon iets in je losmaakt wat een soort van 'oud zeer' met zich meebrengt. Het onbewuste dat tegen je zegt: 'Hey, dit is hetzelfde vervelende gevoel als wat ik toen had.'

Alsof je tijdens je jeugd een klein open wondje kreeg van een ervaring, dat erna mooi heelde, maar toch een littekentje achterliet. Waarna op een later tijdstip, op een bepaalde ogenblik in een situatie, het littekentje pijnlijk ging trekken.

Meer hier.