HET IS TOCH ALLEMAAL WAT,

om te twijfelen of je nu wel of geen rode laarzen koopt. Neeeej, niet van die hoerendingen. Ook niet zulke lakpumps. Toegegeven, ze waren wel gepast en gedragen, heul even door de winkel heen en terug. Voor de lolligheid. Maar snel weer in een rekje teruggezet.

Rode laarzen. Echt. Beetje dofrood. Kersenrood. Niet opzichtig. Gedurfd, dat wel.
En dan de twijfel. Zullen mensen dan niet raar kijken als ik langsloop? Zullen ze dan denken: wat loopt daar voor een roodschoentje?

Waarom deerde het me vroeger nooit, wat ik droeg? Ik plukte wat van de mode en draaide er m'n eigen modegehaktbal van. Misschien deed ik dat nog wel een beetje, alleen wat subtieler?

Laatst stond een knap heerschap naast me te wachten voor de gesloten spoorbomen. Er werd even geknikt en er werd een binnensmondse 'goedemorgen' gebromd. Hij droeg een sportief zwart pak, met een wit overhemd en spierwitte gympen. Ik was verkocht. Met hem wilde ik op date! Ter plekke. Kon mij het schelen dat de spoorbomen dichtbleven?
Ik had bewondering voor de durf van die man. Het stond sjiek en stoer en het was zo gedurfd!

Maar goed. Rode laarzen. Ik dacht: Verrek! Ik koop ze gewoon!

Een zwart jurkje met een zwarte panty en rode laarzen. Moet daar dan knalrode lipstick bij of een dun rood riempje?