HET LEVEN ZONDER TV-BEELD,

is als een vaas bloemen zonder water.

Toen ik verdwaasd met mijn afstandsbediening in de hand stond, en het lampje niet rood werd, en het beeld zwart bleef, stil zwart, viel mijn mond zowaar open.

Mijn tv was stuk.

Hij deed niks! Helemaal niks! Het was alsof de kamer plots zoveel stiller was. Alsof de warrige beelden van het journaal, teletekst, RTL Boulevard en De Wereld Draait Door doodgebloed waren.

"Mijn tv is stuk!" riep ik door de telefoon naar broerlief.

"Ja, da's heel vervelend. Dan heb je nu eindelijk tijd voor dat ene boek. Of het strijken van je spijkerbroeken. Je moest toch sowieso naar die housewarming? En dat feest op vrijdag?"

Toch kwam broerlief even kijken. Haalde de achterkant weg, bekeek alles even, draaide zich om.

"Wil je geen flatscreen aan de muur?"

Ik bekeek hem alsof ik net een kauwgom in m'n mond gestopt had wat al 24 uur ergens op een tafeltje gelegen had.

(Ik geef maar een goor voorbeeld. Er zijn mensen die denken dat als je 'ikke' stukjes schrijft alles waarheid is. Terwijl sommige dingen die dagboekschrijvers melden gru-we-lijk overdreven zijn.)

Geen tv dus.

"Erg Zen." vertelde ik aan m'n vrienden. Met m'n schouders naar achter en een glimlach. Alsof ik net had verteld dat ik mee ging doen met de Nijmeegse Vierdaagse.

Who was I kidding?