TOEN IK DE LAATSTE MAROKKAANSE OLIJF OP HAD,

had ik spijt. Er was een vertraging en ik nam plaats op het bankje. De miezerregen was net gestopt. Soms vond ik de miezer wel leuk. Dan kregen mijn haren meer slag. Voelde m'n haar voller. Kon ik net als in de reclames met m'n haar wapperen alsof het een mooie zomerdag betrof. Het miezerde alleen. De zomer leek voorbij.

Ik kreeg vanmiddag een tupperware bakje gevuld met echte Marokkaanse olijven. Het rook erg sterk. Naar sambal of iets erg gekruids dat erop leek. Ook zaten er kleine stukjes augurk in. Misschien ook wel knoflook.
Het bakje zat helemaal vol. Groene olijven. Ik kon amper wachten tot ik pauze had.

De trein was een beetje te laat. De miezer was dan wel gestopt, maar de trein kwam niet. Er werd omgeroepen dat de trein over vijf minuten binnen kwam rijden. Rare zin ook hoor, dacht ik. Hoe kon een trein nu op het perron binnen rijden?

Ik opende het tupperware bakje en nam een olijf. En nog een. Nog eentje. Nou, vooruit, nog eentje dan.

Na tien minuten zitten was het bakje leeg. Mijn buik zat vol. Er kon eigenlijk geen avondeten meer bij.

Wat waren de Marokkaanse olijven lekker zeg. Wat bofte ik toch met een Marokkaanse collega met het recept voor overheerlijke pittige olijven!

Maar het bakje was leeg. Mijn buik zat vol. Man o man, en ik moest ook nog fietsen.