donderdag 22 januari 2009

De wet van duidelijkheid.

Vanmorgen had ik om elf uur een afspraak en ik was vijf minuten te vroeg. Langs ramen en brandende lampjes liep ik naar de enorme groene voordeur. Na een beetje trekken en duwen, (ohw, het was dus toch duwen) liep ik naar binnen. Het kreeg al meteen een ontzettende lege indruk.

Ik vroeg me af of er personeel rondliep. Er liep geen personeel. Er was wel muziek op de achtergrond en links en rechts had ik toegang tot een ander vertrek. Na een ine-mini-mutte liep ik naar links. Het was er, qua inrichitng, best leuk en gezellig. Hip ook wel. Ik trok mijn jas uit en legde mijn tas op de stoel naast me. Me ondertussen afvragend of ik dan een kopje koffie kon bestellen. Dat kon dus niet.

Na elven zag ik in de hal iemand langslopen. Daarna liep de persoon het vertrek binnen waar ik zat. Ze gooide haar wenkbrauwen omhoog.

'Goeiemorgen, ik heb een afspraak om elf uur met C van der W.'

Ze knikte en mompelde een 'oke' en ging weer. Ik had inmiddels ont-zet-ten-de zin in koffie. Maar verder bleef het er leeg. Ik pakte er maar een dikke Linda bij. Op de eerste bladzijde las ik een comment van een lezeres die de Linda ook te dik vond. Zeker als je dan ook een hernia had.

Opeens gooide iemand de deur open en liep recht op me af. Een jongeman met een vaal zwart shirt en een theedoek in zijn achterzak.

'We zijn gesloten.'

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

'Maar ik heb een afspraak met iemand om elf uur.' piepte ik.

'Als je dan sowieso in het cafe wilt plaatsnemen?'

Hij liep weer weg. Ik nam mijn spullen en de dikke Linda maar mee.

Buiten zag ik mijn afspraak aan een deur rammelen. Hij ging niet open. Vervolgens liep mijn afspraak naar de overkant om toch maar eens in haar agenda te kijken of zij niet een verkeerde afspraak gemaakt had. Ik belde op.

Nogmaals liep mijn afspraak naar de grote groene deur. Ik vertrouwde het niet en liep er ook heen. Hij zat op slot. Op slot?

'Meneer, de deur zit op slot en mijn afspraak staat voor de deur.'

'Maar we zijn gesloten!' riep hij geirriteerd.

Ik liet de dikke Linda maar liggen. We gingen wel ergens anders praten. Waar de deur gewoon geopend was en mensen gewoon koffie konden drinken. Trouwens, een capuccino leek een beter idee.

Geen opmerkingen: