Googlemaps. Witte Koord. Visitekaartjes. Strippenkaart. Paraplu.
Maar aan mijn paraplu had ik niet veel. Hij klapte telkens om. Voorbij de Prinsestraat en de Piet Hein Straat ging ik naar mijn eerste afspraak. Niet helemaal een vastgestelde, maar eentje die zo uit de losse pols via de benenwagen tot stand zou komen. Onder het mom: 'doe eens gek, netwerk je de blubber, en wees enthousiast.'
Ik sprak de eerste kandidaat/bijna afspraak/zelfstandige onderneemster van een tekstbureau via de intercom. Of ik toch een afspraak wilde maken. Ze had een klus en dus geen tijd.
Dat was ingecalculeerd; ik had nog een adres. Via onbekende straten, louche garagehouders en fluitende jongens in oude Volkswagen Polo's, kwam ik bij een grote flat. Ik drukte op het knopje, wachtte wat maar geen sjoege. Dat was erg jammer. Ik wilde eigenlijk mijn aankomst niet helemaal in totale stilte voorbij laten gaan. Ik zocht wat in mijn tas, pakte een visitekaartje en dropte het in de brievenbus.
Via dezelfde weg terug, langs louche garagehouders en wederom fluitende jongens in andersoortige auto's, stond ik weer voor dezelfde intercom. Dit keer om niets te zeggen, maar om mijzelf achter te laten. Je wist per slot van rekening maar nooit.
(En even later, zoals de straatkrantenmeneer voor me zong, toen ik op de roltrap naar boven gleed, 'We're rockin' in a free world!')
Geen opmerkingen:
Een reactie posten