Het werd opeens een bizarre pauze vanmiddag toen de leidinggevende met telefoon in haar hand de pauzeruimte binnenkwam na een telefoontje van een oversture moeder. Of wij het nieuws al gehoord hadden.
Het nieuws liet ons achter in stilte en kippenvel. Zo'n soort kippenvel wat je liever niet te lang wilt voelen en zelfs een dikke trui aantrekken niet zozeer helpt. Soms gebeurt er iets in een ander land, en omdat je je een klein beetje kunt verplaatsen, plotseling, in een zo'n soort moment, lijkt het opeens zo dichtbij.
We bespraken met z'n allen situates in het verleden die makkelijk uit de hand hadden kunnen lopen. Een medewerker van de pakketdienst die met een rotgang het terrein van het kinderdagverblijf op kwam rijden en agressief werd nadat een leidster hem erop aansprak. Of die keer dat ik in een gang stond met de vader en zijn zoon, die hij ten alle tijden niet mee mocht nemen wegens een verbod via de rechter, maar toch al bij de arm had en ik hem in die gang wilde houden terwijl collega met de overige kinderen snel naar de groep ging met de deur op slot en de politie belde. En ik maar dacht, dit is zo'n moment waarin kalmte zo belangrijk is en ik moet tijd rekken totdat de politie komt en elke minuut uren duurt. De tijd zo langzaam gaat. Zo langzaam.
De collegaleidsters in Belgie hadden geen tijd om kalmte te bewaren vandaag. We waren er diep van onder de indruk en geschokt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten