Witte Koord Audio Boek.

De mensen die Witte Koord gelezen hebben zullen misschien precies begrijpen wat ik bedoel. Dat als jij je ogen sluit jij Reva kunt zien sjokken door het centrum met Lena naast haar, op weg naar een H&M omdat Lena perse nieuwe kleding wilt kopen en Reva niet zoveel zin heeft.

Of het kraken van een schommel bij de buitenkant van een kleine stad in Spanje, ergens waar de wind zachtjes waait, de zon schijnt en de algemene verlatenheid bijna voelbaar is. Waar Reva op versleten gympen op harde kiezelstenen loopt terwijl de zon op haar schouders brandt en zij zich afvraagt; 'Wat doe ik hier?'

Dat zij rammels in haar buik voelt telkens als zij naast Sjors bij de V&D zit en naar hem kijkt vanonder een sluier van donker lang haar.



Hoorspelen bestaan. Van die verhalen die vertelt worden en je ondertussen de geluiden hoort van voetstappen, bellen en piepende deuren. Niet als een geheel. Teveel los van elkaar. Niet vloeiend en filmisch. 'Want dat is niet wat ik wil.' riep ik meteen, toen het idee als een bruistabletje in mijn hoofd begon te borrelen.

Stel dat jij je oordopjes indoet en jij de podcast op je mp3 speler afspeelt, en je filmische geluiden hoort van een verhaal over een meisje op weg naar volwassenheid en daarbij behorende strubbelingen, inclusief een leegte in haar hart doordat haar vader er niet is, en jij je ogen sluit omdat het verhaal je meesleept naar een zoektocht. Stel nou. Stel nou dat ...

foto gemaakt door: Marco Raaphorst.