Het was pikkedonker. Het was koud, er lag ijs op het meer. Via een schijnwerperlicht bekeek ik de waterkant. Er was complete duisternis behalve een schijnend licht.
Er stond een jongeman aan de rand. Hij had zijn kleding uitgedaan en stond voorover in een schaatshouding stil aan de rand van het meer. Zijn blote voeten op het koude ijs. Tijd leek stil te staan. Het licht leek troebel en wazig. In zijn cobaltblauwe onderbroek liep hij, in schaatshouding, in zijn blote lijf, het ijs op. De verte in. Uit het licht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten