Er was hectiek. De witte peugeot was verkocht, het koophuis ook. Weinig geld. Als de appels niet meer in de fruitschaal lagen, dan hadden we gewoonweg geen fruit meer die week. Nieuwe buurt, nieuwe kamer, en ik ging meerdere malen met armen over elkaar mokkend naar boven. Er zat een stom groen bos tegen de wand geplakt waar mijn bed tegenaan gezet was. Ik miste mijn vriendinnetjes, school en mijn buurmeisje. Het rook er nog naar verf en ik haatte het. Ik was twaalf en ik haatte het!
De winter zette in en was streng. De sneeuw viel en bleef liggen; een witte wolkendeken lag wekenlang over het zuiden des lands en papa kreeg eindelijk, na jaren werkloosheid, een nieuwe baan; de meterstanden opnemen bij de mensen thuis. (Toen nog met pen en papier.) Op de fiets, want de auto was verkocht, was papa hele dagen aan het werk in de gure vrieskou.
Ik herinner me dat ik beneden naar de zwart-wit televisie aan het kijken was en papa met fiets aan de hand het paadje op liep, helemaal verkleumd en met ijspegels hangend aan zijn snor. Hij hinkte de gang in, kon zijn handen niet meer bewegen en zijn ogen traanden waardoor zijn wangen weer pijnlijk werden. Er kwam die winter een elfstedentocht.
De herinnering dreef naar de achtergrond, maar sinds deze constante graden onder nul voel ik enorm respect voor mijn vader. Hij ging door weer en wind geld verdienen om zijn gezin te onderhouden.
Een soort vroeger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten