Er lijkt zich een gat te vormen tussen de herinnering van dreumes en peutertijd naar kleuterschap. De eerstvolgende herinnering die ik heb is van juffrouw Elly. Juffrouw Elly was een wat oudere kleuterjuf met een mooi bureau in de volle zon waar een enorme blauwe steen op stond. Zo'n steen met een doorzichtige gloed. Vooral als de zon erop scheen was ik erdoor gefascineerd.
Ik herinner me de dag dat we kringgesprek hadden en Ivar, het enige donkere jongetje, uit boosheid een kussen openrukte en allemaal kleine, zachte veertjes in de lucht zweefden. Ik zie het beeld nog voor me. Ik was erdoor vervoerd en vond het bijzonder. Het maakte blij en gelukkig, ook al was juf Elly heel erg boos toen ze terugkwam van een toiletbezoek en alle kinderen in de rondte zag springen en lachen tussen de puinhoop van witte veren.
Een andere keer stond ik met een schaar tussen een gangpad. De ene stellage bevatte plakspullen, gekleurde blaadjes en allerlei ander knutselmateriaal. De andere stellage bevatte prikpennen, priklappen en ook scharen. Ik pakte er een, keek om het hoekje en knipte prompt een hap haar uit m'n pony. Mijn moeder was boos toen ze me zag toen ik uit school kwam. De schoolfotograaf zou me met hap uit de pony zo op de foto flitsen.
Maar die blauwe steen. Ik vond het een mooie, mysterieuze steen. Ook al wist ik toen vast niet wat mysterieus was. Maar dat ik er steeds naar moest kijken was een feit. Ik raakte het ook aan als ik in de rij stond te wachten bij het bureau en ik hoopte op een sticker. Op een middag was niemand in de klas en nam ik de blauwe steen mee naar huis. Mijn moeder vroeg waar ik die steen vandaan had. Ik vertelde met stalen gezicht: 'Van juf Elly.' Maar mijn moeder had zo haar twijfels. Ze nam me aan de hand mee naar de kleuterklas, beval de steen terug te geven aan juf Elly en 'sorry' te zeggen.
Het was mijn eerste jatervaring.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten