Misschien heeft het wel te maken met zelfbeeld en eigenwaarde. Het kleiner maken dan je bent, wat nergens voor nodig is, of je zorgen maken om dingen die er nog niet zijn, misschien wel gaan komen, misschien kunnen tegenvallen, of waar je vooral de controle niet over hebt.
Misschien is het zoiets als plankenkoorts. Alsof je zingend door het leven huppelt en je ineens beseft dat mensen mee kunnen luisteren en je daardoor bedenkt dat je zangkunsten niet zo mooi gevonden worden en je daarom maar je mond houdt.
Of het is een soort van zwemmen in het diepe waardoor je de bodem niet onder je voeten voelt en je paniekerig wordt omdat de bodem veels te ver daar beneden is, in het oneindige.
Dat alle nieuwe dingen niet automatisch tralala omarmd worden maar bekeken van een afstandje, het liefst ergens vanuit een veilige plek, zoals je telkens het gevoel hebt een verhuizing achter de rug te hebben waardoor je naar een nieuwe school moet en je telkens weer een nieuw klaslokaal binnen stapt met onbekende leerlingen die je afwachtend aanstaren.
Met de nieuwsgierige vraag in hun ogen:
'Wie ben jij?'
Het is misschien het allerfijnste als jij je kind kan laten opgroeien met een enorm gevoel voor zelfkennis en eigenwaarde, en het zelf standvastig en met kin omhoog de wereld inkijkt, ongeacht de nieuwe situaties en ongeacht de tegenslagen. Met een hoed op het hoofd vol met positieve blik en tralala.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten