Afgelopen maandagavond bekeek ik mijn gangkastje. (Het is een houten kastje.) Zo op het oog geen bijster bijzonder ding, maar wel bijzonder voor mij omdat ik het ontwerp gemaakt had en een meubelmaker het voor me maakte. Het was volgestouwd met telefoongidsen, kerstkaarten en enveloppen, een nietmachine, paperclips, brievenopener, prittstiften en oude tien cent muntjes.
Toen de lade eenmaal open was begon ik met opruimen. Alle kerstkaarten daterend tot 2004 gingen in de vuilniszak, naast de gouden gidsen van jaren terug, en oude foto's van een interieur dat oud en versleten leek bij het moderne en strakke interieur dat ik nu had. Dertien jaar geleden kwam ik hier wonen. Mijn appartementje, mijn lucifersdoosje. Alles dat ik hier opbouwde, bouwde ik helemaal zelf op, brak ik soms eigenhandig weer af of streek het glad.
De herinneringen zitten in de muren.
In het zeil, de vloerbedekking.
In de tegels, het bestek en de lampen.
Toen ik halverwege het scheuren was; het scheuren van alle loze papiertjes, oude krabbels van oude vrienden, memo's en foto's die niet meer leken te tellen, kwam ik een vergeeld papiertje tegen met een tekst voor een poezie gedicht. Een zelfverzonnen gedichtje dat ik ooit schreef in tientallen poezieboekjes van allerlei kinderen van de basisschool waar ik vroeger werkzaam was. Dat gedicht kreeg ik zelf weer terug toen ik daar afscheid nam, om ergens anders aan het werk te gaan.
Elk wolkje dat je ziet
is een troost voor je verdriet
Elk vriendje dat met je lacht
geniet van dezelfde pracht
Elke bloem in de zonneschijn
zal blij zijn bij jou te zijn
Houd je dromen en je lach
en geniet opnieuw,
elke dag.
Met de tijd die gekomen is te gaan opruimen, komen de herinneringen als kleine papiertjes, foto's en memo's weer bij me terug.
Dit naar aanleiding van de gedichtendag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten