Ik lag bij de buren in de slaapkamer, zo vertelde mijn moeder, en ik vond het er maar niks. Bij het binnenbrengen; ik bij mijn moeder op de arm, bekeek ik de andere ruimte en zag dat het niet mijn eigen kamer was. Ik werd in een soort van campingbedje gelegd en de gordijnen werden gesloten. Ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder me bemoedigende woorden toesprak. Zoiets als: 'Ga maar lekker slapen.' Maar ik bekeek de wanden, de meubels en mijn campingbedje en vond het maar niks.
Misschien kun je zelf je allereerste herinnering niet meer helemaal terughalen, maar ik weet dat ik, toen ik heel klein was, in mijn eigen kamer met tranen over mijn wangen bij het raam stond omdat papa en mama even op visite gingen bij Geert en Anneke, de buren, en ik wist dat ik alleen achterbleef met babyfoon. Ik drukte mijn neus tegen de koude ruit en zag mijn moeder naar boven kijken. Volgens mij regende het die zomeravond. ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten