Er lag een lichtblauw laken over haar heen. Met een gat voor haar mond en neus. Het laken schoof weleens heen en weer. Het gedempte licht boven haar maakte dat ze haar ogen even sloot.
"De 16?" werd er door iemand gevraagd.
"Ja, verwijdering van de 16."
Net ervoor had ze in een andere kamer op een stoel aan haar wang gevoeld. Ze voelde alles nog. Er was een assistente binnengewandeld.
"Ik voel m'n wang nog."
De assistente had nog geprobeerd om uit te leggen dat de verdoving voor boven anders was dan beneden.
"Maar de chirurg prikt dadelijk nog even voor alle zekerheid."
Sorry lieve mensen, ik heb het stukje ingekort. Om the obvious reasons ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten