MET SAMBAL DEEL 3:

Ze keek naar buiten en zag flarden van de buitenwereld voorbij flitsen. Vol van haar simpele gedachten zweeg zij, terwijl haar zusters hun doodsangst voor het onbekende uitschreeuwden. De gleuf in het plastic reduceerde haar blik naar buiten tot een voorbijschietende reeks van kleuren, afkomstig uit een wereld die zij niet kende. Maar zij wist wat haar bestemming was. Ze negeerde de geur van angst en uitwerpselen en sloot zich af van het lawaai. Een snavel prikte venijnig in haar zij, tot bloedens toe. Ze merkte het niet, zocht in haar beperkte geheugen terug naar het visioen dat haar leven die nacht had veranderd.

Een man en een vrouw. Zij was mooi. Grote, donkere ogen in een brutaal en blank gezichtje met vage sproetjes. Donkerrood haar dat vlak boven haar ogen stopte. Hij was gespierd als een kat, een scherp en krachtig gesneden gezicht met een brede mond, een krachtige neus en zijn haar tot op de huid teruggeschoren. Ze klikten samen, dat was duidelijk.

In haar visioen lag ze tussen hen in en rekte zich uit in al haar naaktheid. Ze wist wat haar lot was, de vrouw had haar gemasseerd en ingesmeerd met rode substantie die haar huid deed tintelen en de kokende olie had de rest gedaan. Nu zou het moment van opoffering komen, haar leven, voor een moment vol passie tussen twee mensen die elkaar alleen kenden van een plaatje van 100 bij 100 pixels, een denkbeeld dat haar begrip overigens van nature te boven ging. Eet, dacht ze. Want dit is mijn lichaam. En samen eten, is samen slapen...

De rit eindigde en de kratten werden hardhandig naar binnen gesmeten. Ruwe handen pakten haar en hingen haar ondersteboven in een klem, waaraan ze vervolgens een korte reis begon in de richting van een reeks onheilspellend ogende machines. Haar zusters schreeuwden het in doodsangst uit, maar zij zweeg. Ze voelde zich bijna gelukkig. Vlak bij haar flitste metaal. Ze strekte haar nek en sloot haar ogen.

De cirkel was rond, ook al vatte ze het begrip cirkel niet...

uwe suffie.nl