WEGVEGEN:

Ze had eerst in de lange rij staan wachten. Een beetje uit balans. Een beetje heen en weer tikkend op haar hakken. Voor naar achter. Een verwijsbrief in haar hand.
De mevrouw achter de balie schoof het luikje dicht net toen zij een stap naar voren gezet had voorbij de rode lijn dat mensen op een gepaste afstand moest houden.
Ze gebaarde een momentje, liep weg.
Ze was erna gaan zitten op een afgebladderd houten bankje. Naast haar lagen kapot gescheurde oude tijdschriften. Ze zuchtte wat en keek om zich heen.
Dit was de afdeling voor blije vrouwen en onbeholpen blije mannen. Als men voor een buikecho kwam was merendeel gewoon hartstikke zwanger. Zij niet.
De verpleegster met enorme lompe witte schoenen kwam haar halen. De echo-mevrouw liet haar op een bed liggen terwijl ze aan haar riem en knopen wriemelde.
En na een minuutje of vijf was het gebeurd. Kon ze weer naar haar benauwde hokje om haar spullen te pakken om te gaan.
Ze liep langs een magnolia boom onderweg naar haar werkplek. Ze zag de mooie witte met roze bloemen helemaal in volle bloei. Een paar nachten geleden had ze warrig gedroomd over haar blote buik waar voedsel opgesmeerd leek als een platte koek. Ze haalde het weg met een papieren zakdoekje. En dan was de ene vlek weg en verscheen er een andere. Dan veegde ze ook die plek weer weg.
Als ze de buikecho kon wegvegen had ze het gedaan.