IETS ANDERS DAN PIELEMUIS:

De kinderen zitten netjes op de grond bij de ini mini weecees. Op een krukje verschoon ik de kinderen die net op de w.c gezeten hebben en een schone luier nodig hebben. T. (3,5 jaar) zit aan zijn piemel.
"Hij zit aan z'n piemel." roept S (2,5 jaar) en wijst.
"Ja." zeg ik alleen, wetende dat ik er maar verder geen woorden over vuil moet maken. Dat doen jongens nu eenmaal. Dat zit er al vroeg in.
"Meisjes hebben geen piemels." gaat S door met haar uitleg.
"Nee?" vraag ik. "Wat hebben meisjes dan?"
"Meisjes hebben een muisje."
Ik denk dat ik het verkeerd verstaan heb.
"Wat hebben meisjes?"
"Meisjes hebben een muisje."
Ik vraag me af of S, het allemaal wel op een rijtje heeft.
"Waar zit je muisje dan?" vraag ik toch nog even door.
Ze wijst naar haar 'meisjesplasser.'
Oke. Collega heeft het toevallig gehoord en begint te lachen.
"Da's nog eens wat anders dan een poes!"
Ja, knik ik en vul aan:
"Hoe moet ik in godsnaam in de toekomst dierenverhalen gaan voorlezen!"