BORRELEN:

Het begon met koffie.
Grote mok. Slagroomtopping.
Met een lepel eraf genipt.
Als een ijsje.
Maar dan warm en zacht gesmolten.
Een beetje slagroom aan haar bovenlip.
"Daar zit nog wat."
"Ohw, daar zit nog wat."


Het ging naar de wijn.
Zoete witte wijn.
In een grote bol van glas.
Waarmee ze op moest passen.
Dat ze het tijdens het vertellen,
in een lawaaierige ruimte,
met haar wilde gebaren,
niet om zou stoten.

Dan zou het glas met drankje,
gevaarlijk heen en weer,
in een bijna onhoorbaar *ting*
op de houten tafel vallen.

Uiteen.
Kapot.

Zonde was dat geweest.

En zo werd er gedronken.
Gegeten en gedronken.
Stemverheffen.
Lachen en tot huilends toe.
En kreeg ze een rode roos.
Van een vrijgezellenmeneer.
Voor een avond nog.
Erna zou getrouwd.

De volgende dag, licht door luxaflex,
En haar eerste woorden hardop.

Ik word oud(er). En ik ben nu schor.