Een van de redenen waarom ik me begon te ergeren op mijn werkplek(ken) was de de-motiverende sfeer. Mensen die zelfs hardop vertelden alleen nog te komen werken voor de centen. Net een kind (of twee) eruit gep..baard hadden zij alleen nog maar oog voor het thuisleven en werk bleek ineens een 'ding' dat moest puur voor de financien.
Terwijl ik eerst dacht dat vooral in zorgberoepen dit speelde; het passiewerk, was ik gisteren met stomheid geslagen nadat de meneer die de werktafel kwam brengen weer huiswaarts (of waar dan ook) ging. Het was namelijk al de vierde week dat onze kapotte werktafel met een gebroken scharnier op z'n kop in de woonkamer stond. (Ik zal jullie de details maar besparen van het hoe en waarom en de communicatie met een meubelwinkel in Den Haag met ontzettende leuke hebbendingen maar met een enorme mutsengedrag.)
'Ja, excuses, ik ben te laat. Tja, kon niet zeggen dat het aan het verkeer lag.' ...
Even later, toen inmiddels de nieuwe tafel stond en de andere tafel uit elkaar gehaald was, wees hij naar het tafelblad dat nog steeds op de grond lag.
'Die neem ik natuurlijk wel weer mee, die moeten we natuurlijk nog wel zien te verkopen.' ...
's Middags stond ik bij de boekwinkel omdat Herman Koch's Het Diner gekocht werd. De mevrouw zuchtte en steunde en wist het allemaal niet meer.
'Ja, ik moet zwaar aan de koffie.' verzuchtte ze. 'Ze hebben hier geen rekening gehouden met het feit dat half Nederland vandaag vrij genomen heeft net na Hemelvaart.' ...
Ik begrijp dat niet iedereen gezegend is met een baan die bij hem of haar past, waarmee je blij opstaat en na een dag hard werken met een tevreden gevoel weer naar huis gaat, maar terwijl je werkt, geef het dan je beste inzet. Alsjeblieft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten