Het maakte me een klein bietje drietig vanmorgen, dat hele moederdag gedoe. Net gestopt met jarenlang zorgen voor andermans kinderen, morgen beginnende bij een gezin met een babietje van amper drie maanden oud, voelde ik me een zogenaamde tussen-het-wal-en-het-schip.
De bloemisten hadden het gisteren erg druk. Ik stond voor een uitgestalde boeketten toestand omdat ik voor broerlief een dingetje kopen wilde om zijn nieuwe huis officieel om te dopen. Later bedacht ik me dat ik ook een moeder heb en dus liepen broer en ik de stad in om alsnog voor moeders een bosje te kopen.
Vanmorgen las ik twitterberichten over (te late) ontbijtjes op bed en bosjes rozen en lieve tekeningen. Werd ik een beetje drietig omdat de half-half-, oppas-, stiefmoeders een beetje tussen het wal en het schip vielen.
Ik wilde roepen: Hallo! Waar zijn de rozen voor de halfhalf-. oppas-, en stiefmoeders gebleven? Tellen zij ook niet mee? Gelukkig reageerden er een aantal moekes met hele positieve twitterberichtjes. Daar werd ik dan wel weer gelukkig van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten