Pas als je je begrenzing over bent, naar andere behuizing, en je langzaam maar zeker went aan het verkeer, trams, overal mensen die zomaar de weg oversteken en dat je bij bijna alle eetcafe's aan de bar bestellen moet, kom je op een dag tot het besef dat je je vrienden mist. Dan zou je het liefst je vrienden per direct naar de andere begrenzing willen halen om er te blijven.
Vandaag kwam ene vriendin voor het eerst mijn kant uit. Met een bos bloemen stond zij voor de deur en dronken we koffie voordat we de hort op gingen. De stad in waar we winkel in en winkel uit gingen, op z'n meiden, en daarna gingen lunSen en flink bijkletsten.
Het is toch anders om gepland af te spreken en niet met een telefoontje voor de volgende dag of zelfs diezelfde avond te gaan meeten. Het gaat gewoonweg niet meer. Toch genoot ik vandaag; van de vertrouwdheid, het half uitleggen van bepaalde dingen en soms met alleen een blik.
Vriendschap voorbij begrenzing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten