Als je door het brede gangetje liep moest je langs een hekwerk met een deur die meestal open stond. Na schooltijd maakte de juf of meester het hek weer dicht en deed het op slot. Soms bleven er kinderen spelen en wurmden zich zo goed en zo kwaad als het kon door de licht gebogen spijlen om op het schoolplein te komen. (Die met het klimrek.)
Ik weet niet meer hoe ik klem bleef zitten met m'n hoofd tussen die spijlen. Ik wilde ook spelen op het schoolplein, niet op het klimrek, maar gewoon krijten op de stenen en springen met het springtouw met andere vriendjes. Maar terwijl de andere kinderen wegrenden bleef ik vastzitten met m'n hoofd.
Ik weet ook niet meer hoe ze me eruit wisten te wurmen. Misschien een trucje van het brein om bepaalde vervelende dingen weg te vagen. Het is uberhaupt raar dat je wel het moment terug kunt halen dat je daadwerkelijk vastzat maar het moment van bevrijden niet meer weet.
Het is uberhaupt idioot dat ik vastzat met m'n hoofd in een lichtgebogen hekwerk en de andere kinderen niet. ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten