Kijk om, en loop weer door. Deel 17.

Ik hing ondersteboven aan een klimrek, omdat Jurgen mij achterover geduwd had en ik niet meer wist, in mijn overweldigende paniek, hoe ik mijn lijf terug moest duwen naar de rand. Het was een bungy-jump maar met mijn beide benen vast aan de houten balk van een enorm klimtoestel. En terwijl ik het zand onder me zag liggen, in een stille oase van geel en beige, wilde ik even dood.

Ik hoorde stemmen van kinderen die speelden, alsof er niets aan de hand was, en hoewel ik wilde gillen, ik gilde niet. Ik hing daar maar, met mijn beide handen in de losse ruimte, alsof ik ze in de lucht wierp in een overgave, maar het was pure onmacht.



Ik hoorde Jurgen lachen. Wat was het allemaal leuk zeg. Het maakte me boos en verdrietig en teleurgesteld. Hoe kon je, in het midden van een tegengehouden sprong naar beneden, omdat je benen simpelweg bleven haken aan een houten balk, erom lachen?

Ik heb, met ongelofelijke moeite en kracht, mezelf omhoog kunnen werpen, zodat ik met een hand de houten balk boven me kon vastgrijpen. In een waas van boze tranen zag ik kinderen van het klimrek gaan, terug naar de klas. Speelkwartier was over.

photo made by: demi-brooke.