'Oh, ik ga even bellen.' mompelde de receptioniste. Ik besloot dat het niet zo erg was om te wachten; de lucht werd namelijk dreigend donker en de eerste druppels vielen al uit de lucht.
'Ja, daar was ik al bang voor. Je uittreksel van de Kamer van Koophandel is maar drie maanden geldig.'Ze keek me aan vanonder een leesbrilletje, roze met zwart.
Ik zuchtte ervan. Ik kon het gewoonweg niet snappen.
'Ik vraag me dan echt af waarom iemand aan de balie niet meteen tegen me zegt wat ik allemaal mee moet nemen en dat een uittreksel binnen die drie maanden moet vallen. Nu vind ik het gewoon erg vervelend dat ik al twee keer hier sta terwijl bij een keer volledige uitleg dit voorkomen had kunnen worden.'
Ze verontschuldigde zich. Meerdere malen. Gaf me gelijk. Ik fietste naar de Kamer van Koophandel om een nieuw uittreksel op te vragen. Het bewijs dat ik echt nog steeds ingeschreven sta met mijn eigen bedrijf. (Geldklopperij ook trouwens.) Om daarna weer in een plensbui terecht te komen en snel een boom op te zoeken om minstens een kwartier te schuilen.
Gisteren was ik in het museum voor communicatie. Het is eigenlijk een museum voor kinderen maar volwassenen hebben er net zoveel aan. Wat een leuk museum! Over communicatie door de eeuwen heen. Van het telegram tot email. Van de draaitelefoon tot het mobieltje. En hoe je iets zegt bepaalt wat je zegt. Zo waar.
Dat beeld communiceert net zoals je stem dat doet. En dat je door middel van gezichtexpressie ook duidelijk kan overbrengen wat je bedoelt, maar soms ook verkeerd wordt geinterpreteerd. Dat woorden op papier net zo veelzeggend zijn als het geheim dat je koestert. Dat foto's en video's communiceren. Dat het zo vreemd is eigenlijk dat een kind van zeven jaar niet eens weet dat er ooit een telefoon bestond met draaischijf. Dat je er niet op kon drukken maar moest draaien. ...
(Videoblog volgt.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten