Via een omweg kwam ik terecht bij dit columnpje van meneer Robert van Eijden. Ik neem aan dat hij journalistieke achtergronden heeft, en waarom ik dat aanneem is mij op zich een raadsel, maar dat hij kan lurken is een feit.
Dat vervolgens een andere (mannelijke) blogger er een beetje verontwaardigd op reageert verbaasde me:
'Wat ik dan gewoon niet kan begrijpen, is dat je blijkbaar jarenlang blogs van bepaalde vrouwen leest, zonder daar ooit te reageren, om dan later een artikel te schrijven die de schrijfsters van deze blog ronduit belachelijk te maken.'
Ja? En? Is dat niet het bloggersrisico van het vak?
Wat zijn de grenzen van lurken, reageren of niet reageren en zelf een stukje plaatsen (dat dan vaak opeens een column heet in plaats van een blogstukje?) Wat zijn de ongeschreven regels van het volgen van een blog, je eigen mening en wat je er vervolgens zelf over schrijft? Mag je stukken tekst bij elkaar voegen zodat er een bepaalde opzet in het verhaaltje terecht komt en dit dan persvrijheid noemen? Wanneer mag je mopperen op het feit dat je leven, zelf omschreven in je eigen blog, te kijk gezet wordt bij een andere online magazine of weblog?
Men zou over mij kunnen schrijven dat ik een een andere of zweefteef ben, op zoek naar leuk werk en ondertussen net samenwoont en inburgert in het westen des lands. (Dat vrouwen met een weblog opeens stoppen met bloggen na het krijgen/onderhouden van een relatie, is dus lariekoek.) Moet ik daar boos om worden? Verontwaardigd? Op de tenen getrapt? Dat schrijf ik toch zelf, direct of indirect? Als ik een vrijgezel was met drie katten, een cursus 'hoe punnik een sjaal' volgde, even op en neer naar Cancun reisde voor een zakenreisje en van rose-tjes hield dan had de algemene lurker met of zonder journalistieke achtergrond daar denk ik hetzelfde stukje over getiept.
Het stukje in de Bright, geschreven door meneer Robert van Eijden over 'herkenbare dingen' en hoe 'mooi geschreven' sommige blogstukjes zijn, irriteert mij soms ook. Ik kan niet zoveel met weblogs waarin men na veertig reacties nog steeds allemaal in koor zegt hoe 'herkenbaar' en 'mooi geschreven' het allemaal is. Ik vraag me dan af in hoeverre de weblogger er steun bij zoekt en in hoeverre de reageerder graag wenst dat men even zijn of haar weblog bezoekt.
'Liever geen reactie dan lucht.' zei ik als reactie op zijn blogstukje.
(De wereld van een journalist lijkt me steeds prettiger worden. In je werktijd een beetje vrouwenblogs bezoeken onder het mom van research.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten